Όχι άλλα "μη"
Με αφορμή τη νέα σχολική χρονιά.
Το σημερινό πρωϊνό σκρολάρισμα στο Instagram μου επιφύλαξε μια μεγάλη χαρά: στα stories ένα φιλικό ζευγάρι με τα παιδιά τους στο μουσείο Voorlingen στη Χάγη! Πραγματικά υπέροχο! Μπράβο τους!
Στη συνέχεια, σε μια άλλη σκηνή, ήρθε η απογοήτευση.
Είμαι μέσα σε βαγόνι του ηλεκτρικού με κατεύθυνση προς Κηφισιά και κάθομαι δίπλα στο διάδρομο. Αναχωρώ από Περισσό για Μαρούσι και είναι 12 παρά το μεσημέρι. Το παράθυρο παραδίπλα μου σε λίγα λεπτά θα γίνει κάδρο με αρχιτεκτονικό θέμα, το ΟΑΚΑ και τον περιβάλλων χώρο του.
Στη στάση Ηράκλειο επιβιβάστηκαν δυο μητέρες. Η μια μ’ ένα αγοράκι (που δεν ήταν ο Φαιδώργιος) κι ένα κοριτσάκι, χαριτωμένα και ήσυχα. Μετακινήθηκα μια θέση προς το παράθυρο, κι ας μ’ έκαιγε ο ήλιος, για να είναι η μαμά κοντά στα παιδιά της. Απέναντί μου, έκατσε η άλλη μητέρα με τη συμπαθέστατη κορούλα της, με το ιδιαίτερα ανήσυχο βλέμμα.
Στοιχημάτισα ότι θα κατέβουν στο Mall για σχολικά ψώνια, αλλά δεν χρειαζόταν, παραήταν προβλέψιμο.
Και τώρα το trigger: Καθώς πλησιάζει το τρένο στο ΟΑΚΑ η μικρούλα απέναντί μου σηκώθηκε προσεκτικά, ΑΚΟΥΜΠΗΣΕ ΤΑ ΧΕΡΑΚΙΑ ΤΗΣ στο - ας το πω - περβάζι του παραθύρου για να στηριχτεί, να μπορεί να βλέπει έξω. Από μέσα μου άρχισα να μετράω, το “μην ακουμπάς εκεί είναι βρώμικα” ακούστηκε στο 6ο δευτερόλεπτο (άργησε!)
Το κοριτσάκι ξανα-βυθίστηκε απογοητευμένο στο (για τη δική της ανθρώπινη κλίμακα) κάθισμα-υπόγειο . Εγώ με τη βεντάλια τάκα - τουκα είχα αρχίσει να ζεσταίνομαι.
Περάσαμε το ΟΑΚΑ. Λίγο πριν τη Νεραντζιώτισσα, η μαμά λέει στη μικρή: ”σε λίγο κατεβαίνουμε, φτάνουμε”.
- ‘Το περάσαμε;”
- “Ναι αγάπη μου, το περάσαμε. Το ξέχασες και δεν το είδες…”
Και αυτή η απάντηση, η δεν-ξέρω-πως να τη χαρακτηρίσω, με ενεργοποίησε να γράψω αυτό το κείμενο.
Θεωρητικά, επειδή δεν είμαι μητέρα δεν δικαιούμαι - ούτε σαφώς, ούτε εμμέσως - να κουνάω το δάχτυλο σ’ εκείνες που είναι. Σύμφωνοι. Όμως εδώ μοιράζομαι την οπτική γωνία ενός δημιουργικού ανθρώπου που κάποτε ήτανε παιδί, που μεγάλωσε με πολλά “όχι”, “μη το κάνεις αυτό”, “άστο κάτω", “θα λερωθείς” κλπ… κλπ… και που άργησε πολύ να βρει το δρόμο και τα όρια του.
Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο υπέροχο - και πόσο δύσκολο ταυτόχρονα - είναι να είσαι γονιός. Οι προκλήσεις είναι άπειρες και είναι αυτονόητο ότι οφείλεις να είσαι προστατευτικός.
Αλλά είναι μεγάλο κρίμα να γίνεσαι εμπόδιο.
Η δημιουργική περιέργεια είναι στην κορύφωση της στην παιδική ηλικία, αφήστε την να ανθίσει, ακόμη κι όταν δεν είστε στις δραστηριότητες, ακόμη κι όταν δεν σας βλέπει κανείς.
Καλή σχολική χρονιά!